Na czym polega przepis o zagraniu ręką w piłce nożnej?

Pierwsza granica jest anatomiczna: przewinienie dotyczy dłoni i ramienia aż do dolnej granicy pachy. Piłka trafiająca w bark nie jest zagraniem ręką. Druga granica ma charakter behawioralny: ruch ręką w stronę piłki jest przewinieniem, natomiast piłka uderzająca w ramię trzymane w naturalnej pozycji zwykle nim nie jest.

Kluczowym pojęciem jest nienaturalne powiększenie sylwetki. Zawodnik odstawiający ramię od tułowia przyjmuje na siebie związane z tym ryzyko, a kontakt może zostać ukarany bez rozstrzygania kwestii zamiaru. W ataku przepis jest jeszcze surowszy: zawodnik zdobywający bramkę bezpośrednio po tym, jak piłka dotknęła jego dłoni albo ramienia, lub zyskujący w ten sposób sytuację bramkową, ogląda anulowanie gola nawet wtedy, gdy kontakt był całkowicie przypadkowy.

Zagranie ręką jest przewinieniem karanym bezpośrednim rzutem wolnym, a grę wznawia się z miejsca kontaktu. Gdy popełni je zawodnik broniący we własnym polu karnym, rzut wolny zamienia się w rzut karny. W meczach z systemem VAR sytuacje z zagraniem ręką w polu karnym są sprawdzane przez sędziego wideo, ponieważ decyzje o jedenastkach należą do czterech kategorii podlegających weryfikacji.

Zagranie ręką w ataku działa odwrotnie: unieważnia bramkę albo sytuację, którą wytworzyło, a drużyna broniąca wznawia grę rzutem wolnym. Ta asymetria jest najczęściej dyskutowanym obliczem przepisu, bo ten sam kontakt oznacza rzut karny przy ramieniu obrońcy i anulowanego gola przy ramieniu napastnika.

Przywilej bramkarza jest ściśle terytorialny: we własnym polu karnym golkiper może grać rękami i nie można podyktować przeciwko niemu rzutu karnego za zagranie ręką w tej strefie. Poza polem karnym bramkarza ocenia się natomiast dokładnie tak samo jak zawodnika z pola, więc zagranie ręką za linią pola karnego jest przewinieniem karanym bezpośrednim rzutem wolnym, a jeśli pozbawia rywala oczywistej sytuacji bramkowej, może skończyć się czerwoną kartką.

Także wewnątrz pola karnego prawo do gry rękami ma granice. Bramkarz nie może chwycić świadomego podania zagranego nogą przez kolegę ani rzutu z autu wykonanego bezpośrednio do niego, nie wolno mu też trzymać opanowanej piłki w rękach dłużej niż przez dozwolony czas. Te przewinienia właściwe bramkarzom karane są pośrednim rzutem wolnym, a nie rzutem karnym.