Czym jest rzut karny w piłce nożnej?

Czynnikiem rozstrzygającym jest miejsce: każde przewinienie karane bezpośrednim rzutem wolnym zamienia się w rzut karny, gdy drużyna broniąca popełni je we własnym polu karnym. Kopnięcie, podcięcie, popchnięcie, przytrzymanie i zagranie ręką mieszczą się w tej kategorii. Liczy się miejsce przewinienia, a nie to, gdzie w danej chwili znajduje się piłka, więc pociągnięcie za koszulkę przy dalszym słupku podczas rzutu rożnego jest jedenastką, choćby gra toczyła się po drugiej stronie pola karnego.

W meczach z systemem VAR sytuacje karne należą do czterech kategorii weryfikowanych przez sędziego wideo. Podyktowany rzut karny może zostać cofnięty, a przeoczony przyznany po weryfikacji, dlatego sporne kontakty w polu karnym sprawdzane są w tle nawet wtedy, gdy gra toczy się dalej.

Piłkę ustawia się na punkcie karnym, 11 metrów od środka linii bramkowej. Wykonawca musi być wyraźnie wskazany sędziemu. Do chwili kopnięcia piłki bramkarz musi utrzymać część przynajmniej jednej stopy na linii bramkowej albo w jej płaszczyźnie, a wszyscy pozostali zawodnicy pozostają poza polem karnym, poza łukiem i za piłką. Bramkarz, który wyjdzie zbyt wcześnie i obroni strzał, może zobaczyć powtórzenie jedenastki.

Wykonawca może zmieniać rytm rozbiegu, ale zatrzymanie się po jego zakończeniu w celu zmylenia bramkarza jest przewinieniem. Nie wolno mu też zagrać dobitki, zanim piłki dotknie inny zawodnik, natomiast odbicie od bramkarza albo od słupka pozostaje żywe dla wszystkich pozostałych zawodników, którzy zdążyli wbiec w pole karne po uderzeniu piłki.

Oba są wznowieniami przyznanymi po przewinieniu, ale geometria jest zupełnie inna. Rzut wolny wykonuje się z miejsca przewinienia, zwykle przy murze ustawionym 9,15 metra dalej i przy dziesięciu obrońcach mogących zorganizować się za piłką. Rzut karny sprowadza sytuację do pojedynku wykonawcy z bramkarzem z 11 metrów, dlatego niesie znacznie wyższą szansę na bramkę.

Ciężar samego przewinienia jest w obu przypadkach identyczny, a wynik zmienia wyłącznie miejsce zdarzenia. To samo przytrzymanie jest rzutem wolnym na linii środkowej i jedenastką w polu karnym. To właśnie czyni z obrony we własnym polu karnym osobną dyscyplinę: wejście rutynowe gdzie indziej potrafi rozstrzygnąć mecz blisko własnej bramki. Dlatego obrońcy uczą się bronić w tej strefie bez wyciągania nogi i bez kontaktu rękami, oddając raczej dośrodkowanie niż ryzykując jedenastkę.