Czym jest faul w piłce nożnej?

Przepisy stopniują starcia fizyczne na trzystopniowej skali: nieostrożność, lekkomyślność i użycie nadmiernej siły. Kopnięcie albo próba kopnięcia, podcięcie, wskakiwanie na rywala, popchnięcie, przytrzymanie, uderzenie i nieuczciwe szarżowanie są faulami nawet wtedy, gdy pozostają jedynie nieostrożne.

Zagranie piłki jako pierwszej samo w sobie nie oczyszcza wejścia: odbiór, po którym zawodnik kontynuuje ruch i ścina przeciwnika, wciąż może zostać ukarany. Istnieją też przewinienia bez kontaktu, traktowane inaczej: gra niebezpieczna, blokowanie rywala bez kontaktu i przeszkadzanie bramkarzowi w wypuszczeniu piłki dają pośredni rzut wolny. Uczciwe starcie bark w bark nie jest natomiast faulem w ogóle. Futbol jest sportem kontaktowym, a rzemiosło sędziego polega na wyznaczaniu granicy między walką a przewinieniem w każdym pojedynku z osobna.

Przewinienia kontaktowe oraz zagranie ręką karane są bezpośrednim rzutem wolnym wykonywanym z miejsca przewinienia. Jeśli drużyna broniąca popełni takie przewinienie we własnym polu karnym, rzut wolny zamienia się w rzut karny. Przewinienia pośrednie wznawia się pośrednim rzutem wolnym, z którego nie można zdobyć bramki, dopóki piłki nie dotknie drugi zawodnik.

Sędzia nie musi zatrzymywać gry po każdym faulu. Gdy poszkodowana drużyna zachowuje piłkę i obiecującą sytuację ofensywną, arbiter może zastosować korzyść: gra toczy się dalej, a ewentualna kartka pojawia się przy najbliższej przerwie. Jeżeli korzyść nie rozwinie się w ciągu kilku sekund, gra zostaje cofnięta i przyznany zostaje pierwotny rzut wolny. Miejsce przewinienia decyduje więc o wadze konsekwencji: to samo szarpnięcie w środku pola kosztuje jedynie ustawienie muru, a w polu karnym oznacza jedenastkę.

Nie każdy faul kończy się kartką. Nieostrożne wejście kosztuje wyłącznie rzut wolny, lekkomyślne, popełnione z lekceważeniem bezpieczeństwa rywala, oznacza żółtą kartkę, a starcie z nadmierną siłą, zagrażające zdrowiu przeciwnika, kończy się czerwoną. Ta sama drabina dotyczy przytrzymywania i ciągnięcia za koszulkę: szarpnięcie przerywające obiecującą akcję niemal zawsze jest napomnieniem.

Faul taktyczny to świadomy wybór dokonany dokładnie na tej granicy: zatrzymanie szybkiego kontrataku drobnym przewinieniem daleko od celu akcji. Zawodnicy nazywają go faulem sprytnym, a sędziowie, widząc zamiar uśmiercenia akcji, sięgają po żółtą kartkę. Kiedy faul pozbawia rywala oczywistej sytuacji bramkowej, kara rośnie aż do czerwieni.