Wat is verlenging in voetbal?

Verlenging bestaat uit twee periodes van 15 minuten, samen een half uur extra voetbal. Spelers krijgen een korte adempauze tussen het einde van de reguliere tijd en het begin van de verlenging, maar er is geen volledige pauze tussen de twee extra periodes: de ploegen wisselen snel van speelhelft en het spel hervat.

De extra periodes gedragen zich in alles verder als normale speelhelften. De scheidsrechter mag aan het einde van elke periode blessuretijd toevoegen om onderbrekingen te compenseren, en toernooien staan doorgaans een extra wissel toe tijdens de verlenging, met de details vastgelegd in het reglement van elke organisatie.

Verlenging bestaat alleen waar een winnaar verplicht is: bekerfinales, uitschakelingsronden en de knock-outfases van toernooien zijn de klassieke settings. In een competitiewedstrijd is een gelijkspel een geldige uitslag, dus een wedstrijd die na negentig minuten gelijk staat, eindigt daar en de punten worden gedeeld.

Bij tweeluiken wordt er aan het einde van de returnwedstrijd verlengd als de totaalstand gelijk is. Sommige toernooien slaan verlenging helemaal over en gaan na een gelijkspel direct naar strafschoppen; welk format geldt staat in het reglement van elk toernooi, niet in de spelregels zelf.

Overleeft de gelijke stand de extra dertig minuten, dan gaat de wedstrijd naar een strafschoppenserie. Doelpunten tijdens de verlenging tellen gewoon mee in de wedstrijdstand zoals elk ander doelpunt, terwijl de strafschoppenserie een apart hoofdstuk is, los van de wedstrijdstand geregistreerd.

Het voetbal heeft eerder geëxperimenteerd met het inkorten van de verlenging. Het golden goal beëindigde de wedstrijd bij het eerste doelpunt in de verlenging, en het silver goal verklaarde de ploeg die na de eerste periode voorstond tot winnaar. Beide experimenten zijn losgelaten, en de moderne standaard is de volle dertig minuten uitspelen.